Son zamanlarda kendime sık sık şu soruyu soruyorum: Hayatımızın ve kendi kıymetimizin gerçekten farkında mıyız?

Koşturuyoruz… Yetişmeye çalışıyoruz… Beklentiler, sorumluluklar, başkalarının istekleri derken çoğu zaman kendimizi ikinci plana atıyoruz.

Oysa insan, önce kendi değerini bilmeli. Çünkü kendi kıymetini bilmeyen birine, başkaları hak ettiği değeri zaten vermez.


Ben şuna inanıyorum: Hayat, rastgele harcanacak kadar uzun değil. Her günümüz, her saatimiz hatta her nefesimiz kıymetli. Fakat biz çoğu zaman bunu kaybettiğimizde anlıyoruz. Ertelediğimiz hayaller, sustuğumuz cümleler, vazgeçtiğimiz hedefler…

Hepsi bir gün içimizde ukde olarak kalıyor.


Kendi kıymetini bilmek kibir değildir. Aksine, insanın kendine duyduğu saygıdır. Nerede duracağını bilmek, neyi hak ettiğini bilmek, sınır çizebilmek bir olgunluk göstergesidir. Her fedakârlık erdem değildir; bazen insan en büyük haksızlığı kendine yapar.


Şunu açıkça söylemek isterim: Hiç kimse bir başkasının hayatını taşımak zorunda değildir. Elbette yardımlaşacağız, elbette destek olacağız. Ama kendi hayallerimizden, sağlığımızdan, huzurumuzdan vazgeçerek değil. Çünkü bu hayat bize emanet.


Toplum olarak çoğu zaman “katlanmayı” öğretiyoruz; ama “değer bilmeyi” öğretmiyoruz. Oysa insan önce kendi emeğinin, zamanının, bilgisinin ve varlığının değerini bilmeli. Siz kendinize nasıl davranırsanız, dünya da size öyle davranır.


Hayatımızın kıymetini bilmek; sağlığımıza dikkat etmek, zamanımızı boşa harcamamak, bizi aşağı çeken ilişkilerden uzak durmak demektir. Kendi potansiyelimizi küçümsememek, başkalarının onayına bağımlı yaşamamak demektir.


Unutmayalım: Zaman çok hızlı geçiyor. Bugün ertelediğimiz her şey, yarın pişmanlık olarak karşımıza çıkabilir. Bu yüzden hayallerimizi küçümsemeyelim, kendimizi değersiz görmeyelim, susmamız gereken yerde susup konuşmamız gereken yerde cesur olalım.


Ben inanıyorum ki; kendi kıymetini bilen insan daha dik yürür, daha net konuşur ve daha huzurlu yaşar. Çünkü kim olduğunu ve neyi hak ettiğini bilir.


Geliniz, hayatımızın kıymetini bilelim.
Kendimizi ihmal etmeyelim.


Başkalarının gölgesinde değil, kendi değerimizin farkında olarak yaşayalım.
Çünkü bu hayat bizim.


Ve biz, sandığımızdan çok daha kıymetliyiz.
Değerli Dostlar...