Ayşe Kavak

Ayşe Kavak

KANSER HASTALARININ GERÇEK HAYAT HİKAYELERİ

Kanserli hastaların gerçek hayat hikayeleri "Sümbül 2"

03 Haziran 2020 - 07:47

Sevgi böyle birşeydi demek ki hiç düşünmeden hareket edip aileni, yuvanı, doğduğun yeri bırakıp hiç bilmediğin bir yere gitmekti ; evlilik neydi?  bir oyun değildi ömür boyu aynı yastığa baş koymaktı evlendiği adamla ama aklında böyle bir evlilik yoktu genç kızın....Evliliğe, ailem dediği insanlara alışması  ve annesinin evindeyken yapmak istemediği ev işleri, yemek ve diğer şeyler şimdi hepsini yapmak zorundaydı artık evliydi ; günler, günleri, aylar,yılları kovaladı ve çocukları oldu önce bir erkek çocukları ardından bir kız üçüncü olarakta bir erkek çocukları daha oldu. Kendiside küçüktü ve onlarla büyüdü...Çocukları çok seven birisiydi  belkide bu yüzden çocuklar  kendi kopyasıydı sanki !!! gözler mavi,saçlar sarı ve soluk benizli ; ona çocuk nasıl bakılır belki hiç gösterilmemişti ama genç kadın elinden geldiği kadar annelik yapmaya çalışıyordu...Bir gün en küçük olan çocuğu rahatsızlandı üşütmüştür diyerek doktora götürüldü kontroller yapıldı ama ciddi birşey olmadığı söylendi öyleya o çocuktu normaldi belkide...kendisini korkutmamaya geçeceğine inandırıyordu taki çocuk daha kötüleşip başka bir şehre gönderilene kadar hayatında böyle zorlukla karşılaşmadığını düşünmüştü.Neden başka il neden başka hastane neyi vardı yavrusunun gözünden sakındığı küçük kuzusunun kendi kendine sorup duruyordu...Gittikleri ilden başka bir memlekete daha gönderildiler ve orda yapılan tahlil ve testlerde o küçücük yavrusunun lösemi ( kanser ) olduğunu öğrendi ; birileri ona oyun mu oynuyordu yoksa bu bir kabusmuydu;  nasıl olurdu da kanser olabilirdi çocuğu o daha küçücüktü, kafasında ki soruların hiç birinin cevabı yoktu  sadece tek birşey vardı;  oda hastanede oldukları ve çocuğunun canının sürekli yanmasıydı...Genç kadın belkide ilk defa bu kadar hastane ortamını görmüştü. Kimse birşey söylemiyor sürekli çocuktan kan alınıyor tahlil yapılacağı söyleniyordu...Yatış yaptıkları servisin adı gibi kendide soğuktu ve kendi odaları hariç 5 oda vardı kimler vardı hepsi aynı hastalıktanmıydı bilmiyordu, kapılar kapalıydı hiç kimse görünmüyor sadece odalardan acıdan bağıran çocuk sesleri ve cihaz sesleri vardı...Sabah ezan saatinde hiç uyumamış bir haldeyken odanın dışında sesler duydu genç kadın neydi neler oluyordu merak edip bakmak için kapıyı açıp bakmak istedi!!! Gözlerine inanamadı küçük küçük çocuklar annelerin kucaklarında hemşirelerin ardında bir odaya gidiyorlar ; dayanamadı ve odaya kadar gidip baktı ne yapılıyordu bu saate çocuklara görmek istedi. Çocukların uyuması gereken bir saatte sırf iyileşsinler diye kan alınıp tahlil yapılması için gerekli  dedi başka bir çocuğun annesi genç kadına; şaşkınlık, üzüntü ve korku sarmıştı  ne olacaktı  nasıl bir hastalıktı  kimse birşey bilmiyordu kafayı yemek üzereydi gördüğü manzara karşısında....

YORUMLAR

  • 2 Yorum
  • erkan yaglipinar
    2 ay önce
    emeğinize sağlık çok güzel kaleme almışsınız yaşadıklarımız aşağı-yukarı hepsi ayn
  • Havva Cetinturk
    2 ay önce
    Yazılarınızı Aydın'dan takip ediyorum. Her yazınızda biraz kendimi buluyorum. Kanser bizim hikayemiz. Akıcı ,duygulu yazılarınızın okuyucusu bol olsun !Olsun ki "bana bir şey olmaz !"demesin.