Ayşe Kavak

Ayşe Kavak

KANSER HASTALARININ GERÇEK HAYAT HİKAYELERİ

KANSER HASTALARININ GERÇEK HAYAT HİKAYELERİ (Sümbül 3)

07 Haziran 2020 - 08:00

Sevdiği adama kaçıp evlendiğim dediği gün böyle şeyler yaşayacağı aklının ucundan bile geçmedi.Dalıp dalıp gidiyordu nasıl bir acıydı bu evladı hergün tahliller için,  tedavi için,  delik deşik ediliyordu...Oysa genç kadın sadece dua edebiliyordu çünkü daha küçücük olan yavrusu çırpınıyordu gözünün önünde ve o birşey yapamıyordu.Evinden uzak ve diğer çocuklarından uzak bilmediği bir memlekette tek başına hastanelerde çocuğunun yaşaması için mücadele ediyordu...Eşi çalışıyor ve diğer çocuklarıyla beraber kalıyordu  hastaneye genç kadının yanına çok az denebilecek kadar gelebiliyordu.Diğer çocukları ne yapacaktı herşeyi bırakıp gelmişti ve doktorların anlattığı kadarıyla uzun bir süre hastaneden çıkamayacaktılar.Anneydi sadece birini değil diğer çocuklarını ve eşini de düşüyordu;   ne yaparlar bensiz!!!!   Günler geçiyor çocuk tedavi aldığı için kötüleşiyor bedeni ilaçlara karşı dayanamıyordu gözünün önünde eriyip bitiyordu anne olarak genç kadın birşey yapamıyordu...Anne olmak zordu bunu çok iyi anlamıştı, onun gibi serviste çocuklarının tedavisi için mücadele eden üzülen,  ağlayan anneler vardı...Odalara girmek yasaktı çocuklar enfeksiyon kapmasın diye tek başına odada çocuklarıyla kalıyorlar dışarı çıkamıyorlardı anneler, dışardan birinin girip çıkmasını istemiyorlardı  doktorlar hayati tehlike taşıdığı için şaşırmış tuhafına gitmişti bu durum genç kadının; hapisane gibi geldi ona ama sadece kendi böyle düşünmüyordu servisteki diğer annelerde aynı fikirdeydi üzerlerindeki ağır baskıdan mı , ilacın yada maske takmanın  etkisinden mi hepsi bunaldığını söylüyorlardı...Günler çok daha uzun geceler bitmek bilmiyordu genç kadın için öyle ki günleri bile karıştırıyordu artık alışamıyordu bir türlü bu duruma evladı acı içinde ateşler içinde kıvrılırken birşey yapamamak zor geliyordu ona; kendini çaresiz hissediyordu yapabileceği birşey yoktu...Saçları,kaşları,kirpikleri dökülmüştü çocuğun ve huysuz sürekli ağlayan bir çocuk olmuştu yavrusu kendi bile tanıyamıyordu.Aylar geçmiş doktorlar bir kaç günlüğüne eve gidip dinlenebileceklerini söylemişti o an kulaklarına inanamadı sanki hiç çıkmayacak gibi geliyordu genç kadına, çok sevinmiş evini  ve diğer çocuklarını göreceği için çok sevinmişti...Çocuk ve kendi için çok güzel bir haberdi ve sevinçten  yerinde duramıyordu özlemişti çocuklarını yuvasını ve eşini  aylar olmuştu görmeyeli  herkesi....

YORUMLAR

  • 0 Yorum