Ayşe Kavak

Ayşe Kavak

KANSER HASTALARININ GERÇEK HAYAT HİKAYELERİ

KANSER HASTALARININ GERÇEK HAYAT HİKAYELERİ (Bulut 4)

28 Haziran 2020 - 10:59

Vakıf görevlisi verdiği sözü hemen yerine getirmeliydi çünkü karşısındaki çocuk  hayattan bağını koparmak üzereydi  çok ufakta olsa isteğini yerine getirerek onu ümitlendirecekti...Henüz hastaneden çıkmadan vakfı aradı ve durumu anlattı 11 yaşında erkek çocuk bisikleti lazım durumun acil olduğunu belirtti  telefonun diğer ucundaki görevli o yaştakilerine göre  ellerinde bisiklet olmadığını  kendisine izin verdiklerini bulundukları ilden bağışçıların destekleriyle bisikleti Bulut’a ulaştırmalarını istediler...Vakıf görevlisi aklına gelen her yeri arıyor,  bir yandan da göz yaşlarını tutamıyordu,  onu bu kadar üzen şey Bulut’un gözlerinin görmüyor olmasıydı...Ailesi, komşuları, arkadaşları çok kişiyi  aramış ama o yaşta ne yazık ki bulamamıştı.Haber çok yere ulaşmıştı 2 gün içerisinde bisiklet Bulut’a götürülecekti...Aradan 2 gün geçmişti ve Bulut’un istediği bisiklet hayır severlerin sayesinde alınmıştı,önce süslendi sanki Bulut onu gerçekten görecekmiş gibi daha sonra hastaneye götürüldü...Bulut’a anlatıldı rengi ve nasıl olduğu; Bulut binmek istediğini söyledi, doktor ve hemşirelerin yardımıyla servise çıkartılarak bisiklete bindirildi onun bir arzusu daha vardı diğer oda arkadaşları bisikletini görsün istiyordu; ve odaların kapıları açılarak Bulut’un bisiklete bindirildiği  tüm çocuklara gösterildi...Bulut çok çok mutlu olmuştu  görmüyordu ama ona dokunarak kendisinin olduğunu biliyordu...Ertesi gün olmuş ve vakıf görevlisi hastane servisine yine hasta ziyareti için gelmişti, annesi Bulut’u lavaboya götürmüştü; birden anne beni çıkart kapıyı aç o abla geliyor dedi; annesi şaşırdı!!!   nerden çıkarttın kimse yok burda diyerek Bulut’u içeri almaya çalıştı...Ama Bulut yanılmamıştı gerçekten vakıf görevlisi gelmişti ve onları ziyaret etmek istiyordu.Maskesini taktı,  ayağına galoşunu giydi ve odaya girerken kapıyı sonuna kadar açtı  bisiklet karşısında tıpkı süslü bir bebek gibi duruyordu ve çok güzeldi...Bulut abla dedi bisikletim!!! bisikletim gördün mü çok güzel benim bisikletim dedi...Kadın gördüm çok güzel derken yanağındaki yaşları siliyordu bir yandan; Bulut tüm arkadaşlarım gördü,  herkes beni çok kıskandı,  böyle güzel bisikletim olduğu için sana çok teşekkür ediyorum dedi...Vakıf görevlisi Bulut’a sarıldı ve kafasından öptü sanki hiç birşey yokmuşcasına sohbet ettiler ve bisikletin ne kadar güzel olduğunu anlatıp durdular...Bulut kendisine verilen söz tutulduğu için oda verdiği sözü tutacak ilaçlarını alıp iyileşmek için çaba gösterecekti.Vakıf görevlisi ablasıyla arası çok iyiydi onunla sık sık tlf da görüşüyor hastanede yaptıklarını anlatıyordu...Günler geçmiş Bulut’un tedavisi iyi seyrini almış ,herşey düzene girmişti.Doktorlar bir kaç günlüğüne Bulut’u eve göndermek istediklerini söyleyince dünyalar onun olmuştu tabi annesininde;ay olmuştu evini, kardeşlerini görmeyeli  eve gitme haberi ona öyle iyi gelmişti ki uçuyordu adeta olacakları bilmeden;  mutlu bir şekilde ayrıldılar hastaneden ve memleketlerinin yoluna çıktılar....

DEVAMI HAFTAYA 

YORUMLAR

  • 0 Yorum

Son Yazılar